2026_03_16 - VNG Magazine nr 2 (Paperturn) - Flipbook - Page 40
Brein van buiten
Kijkt u als hoofdredacteur van een regiona
le krant altijd uit naar de periode rondom
gemeenteraadsverkiezingen?
Anders dan bij landelijke verslaggeving
komen bestuurders en journalisten elkaar in
de regio vaak tegen. Fijn of niet?
‘Het is in elk geval een boeiende tijd. We maakten
het onszelf deze keer niet makkelijk door met alle
regionale titels van het AD in samenwerking met
Pro Demos een stemwijzer te maken voor elke
afzonderlijke gemeente. Het was veel werk, want
alleen voor ons verspreidingsgebied zijn dat er al
36. Journalistiek is het echter enorm belangrijk. Wij
doen verslag van het hele verkiezingsproces. Het
betekent dat we lokale dossiers benoemen, lijsttrekkers portretteren, beschrijven of beloften de afgelopen vier jaar zijn waargemaakt. Maar een van onze
taken is ook informatievoorziening. Een stemwijzer
in elkaar zetten is geen klassieke journalistieke
vorm, maar een service naar de lezer om hem
verder te helpen. Dat is meer iets van deze tijd dan
bijvoorbeeld dertig jaar geleden. Toen waren we
alleen brenger van het nieuws, nu realiseren we ons
dat lezers ook willen worden begeleid, geholpen. We
zoeken meer de interactie op.’
‘Het maakt de gevoeligheden groter. Het mooie van
regionale journalistiek is dat actuele onderwerpen
direct ingrijpen op de leefwereld van de mensen.
Daar kan een verslaggever last van hebben. Je
schrijft iets slechts over een restaurant, maar loopt
daar geregeld door de straat terwijl de eigenaar op
zijn terras zit. Je bent kritisch op een politicus, maar
weet dat je elkaar dezelfde week nog kunt tegenkomen langs het sportveld.’
Verandert de rol van de
media ten aanzien van
bestuurders ook?
‘Elkaar kennen, zonder dat het te klef wordt, kan in je
voordeel werken. In het verleden hadden wij heel makkelijk toegang tot de meeste wethouders en burgemeesters. Nu hebben ze vaak liever dat we het via
woordvoerders spelen. Ik denk dat het nog steeds
beter is als onze verslaggevers rechtstreeks kunnen
bellen of appen. Als het contact persoonlijk is, kun je als bestuurder ook
makkelijker dingen voor het voetlicht brengen. De burgemeester van
Arnhem, Ahmed Marcouch, is heel
communicatief. Soms is hij boos
over een stuk, dan krijgt een verslaggever dat rechtstreeks van hem
te horen. Maar de volgende dag is
de relatie weer goed. Je kunt de
man kritisch volgen. De andere kant
is daardoor dat hij ook aandacht
kan vragen voor zaken die hij
belangrijk vindt. Het is altijd aan ons
wat we ermee doen, maar we
beoordelen ze in elk geval. Het contact werkt dus ook goed voor hem.’
Ik denk dat
het nog steeds
beter is als onze
verslaggevers
rechtstreeks
kunnen bellen
of appen
‘Niet echt, want kritisch volgen
is nog steeds onze andere taak.
Wel maken we duidelijke keuzes.
Stel dat in een dorp wordt besloten tot een zondagopenstelling
voor winkels, dan maken we
naast een nieuwsbericht nog
een paar andere verhalen.
We schrijven over de situatie in
omliggende gemeenten, laten
winkeliers zelf aan het woord,
lezers ook. Eerder nog dan de verantwoordelijk
wethouder. Het perspectief is de laatste jaren dus
wel verschoven, media schrijven meer vanuit de
samenleving.
Die verdieping geeft de lezer context, maar betekent
ook dat we soms onderwerpen moeten laten liggen.
Soms vinden bestuurders het jammer dat we geen
aandacht geven aan onderwerpen waar zij zich
sterk voor maken. Zowel kranten als politici zoeken
naar manieren om met inwoners te communiceren,
maar wij maken onze eigen keuzes. Soms zien
gemeenten ons als mediapartner, maar wij zijn echt
niet hun communicatiekanaal. Zonder journalistiek
is er geen democratie en andersom. Ergens verhouden we ons dus tot elkaar. Maar partner, nee. We
staan zelden naast elkaar. Ook niet vaak tegenover
elkaar overigens.’
40 | VNG MAGAZINE
Raadt u bestuurders wel of niet aan om een
hechte band met journalisten op te bouwen?
Terug naar de verkiezingen. In elke gemeente
zullen er nieuwe bestuurders komen.
Wat moeten zij doen in hun omgang met
journalisten?
‘In elk geval een goede kennismaking, maar datzelfde
advies geef ik ook onze verslaggevers. Doordat we in
Gelderland vooraf alle lijsttrekkers hebben geportretteerd, zullen we met het gros al contact hebben
gehad. Ik ben voor open communicatie en als hoofdredacteur wil ik zeggen: verdiep je ook in de rol van
een journalist. Wij zijn geen spreekbuis, maken eigen
keuzes. Waardeer ook dat wij dat kunnen doen.
Ik heb een broertje dood aan politici die iets fake news
noemen wanneer de inhoud niet bevalt. Daarmee voed
je het wantrouwen in de samenleving. Gelukkig maken
we dat maar een enkele keer mee.’
